10 juni 2020 rond 20.00 uur ’s avonds.
Het beloofde een nachtdienst als zo vaak te worden. Laatste avond van dat project aan de A6 oprit 10 richting Amsterdam vanaf Lelystad. Om 20.00 uur gingen de hekken op de weg en ik had de tractor met maaimachine al bij de afsluiting gezien. Klaar om zijn werk te gaan doen.
Toen deze tractor het werkvak binnenreed, negeerde hij de veiligheidsvoorschriften en begon de middenberm te maaien. Maar de tractor tikte met zijn aanhanger/maaicombi het hek aan, waardoor het hek omging. Het bord wat op het hek stond, kwam tegen mijn voorhoofd.
Op de avond zelf was ik mij niet bewust dat ik een stukje tijd kwijt was, en toen ik besefte wat er was gebeurd ging ik gauw weer over op de orde van de dag (nacht). Ik had wel een beetje hoofdpijn, maar ach het ging wel. Ik wist de dagen van de week nog, dus het zou wel meevallen.
Om drie uur ’s nachts was de dienst klaar en ik ging vlug naar huis. In de auto op weg naar Almere zo’n acht kilometer verderop. Toen ik tegen half 7 ’s ochtends wakker werd om de kinderen te gaan wekken en naar school te brengen, was me duidelijk dat ik toch wel op zijn minst een hersenschudding had. Gelukkig had ik wel direct na het ongeval een veiligheidsmelding gemaakt in de werkapp.
Direct nadat ik de kinderen op school had afgeleverd, heb ik de huisarts gebeld. En terwijl ik onderweg naar de huisarts ging, belde een leidinggevende die mijn melding in zijn schoot geworpen had gekregen mij op.
Omdat ik de dienst gewoon had afgemaakt, dacht ook de huisarts niet verder dan een lichte hersenschudding.
Zes weken later ging ik weer aan het werk. En na vijf dagen werken, kwam de terugslag. En niet al te zuinig ook.
Ik kon nog maximaal 20 minuten wakker blijven en moest dan weer 3-4 uur slapen en dat heeft zo’n 1,5 jaar geduurd voor er weer aan re-integratie gedacht kon worden.
De jaren die erop volgden, zijn jaren geweest waarin ik een rouwbrief aan mijzelf heb geschreven en van Conny 1.0 afscheid heb genomen. En Conny 2.0 als een nieuwe versie met een oude ziel ben gaan ontdekken. De grens die mijn lichaam aangeeft, is mijn maximum. Ik houd altijd wat reserve voor een terugval zodat ik niet “ziek” word van een terugval. Na 5 jaar kan ik zeggen dat ik zo’n 55% van mijn kunnen heb kunnen evenaren, alleen op een veel lager niveau dan voor mijn ongeval.